Sicilië is groter dan Bordeaux, Bourgondië en Toscane samen, en werd decennialang vooral gebruikt om andere Europese wijnen aan te lengen. Kwantiteit, geen kwaliteit.
Die reputatie hangt er nog omdat een deel van het eiland nog steeds bulkwijn maakt. Maar in de laatste dertig jaar is er een andere beweging ontstaan, met twee heel verschillende zwaartepunten: het westen en de Etna.
Het westen: Nero d'Avola en zijn buren
Nero d'Avola is de belangrijkste rode druif van het eiland: donker, rijp fruit, gemiddelde tannine en genoeg lichaam om zowel puur als in een blend te werken. Hij is de Siciliaanse tegenhanger van wat Sangiovese voor Toscane is: overal aanwezig, en het meest overtuigend in handen van iemand die de opbrengst laag houdt.
Bij de witte druiven is Grillo de opkomende naam. Vroeger vooral gebruikt voor Marsala, de gefortificeerde wijn van de stad, wordt hij nu steeds vaker apart gebotteld: fris, met citrus en een lichte kruidigheid. Catarratto is de meest geplante witte druif van het eiland en levert doorgaans een neutralere, drinkbare wijn.
De Etna: een andere planeet
Aan de andere kant van het eiland ligt de Etna, nog altijd een actieve vulkaan, met wijngaarden tot boven de 1000 meter. De grond is vulkanisch en mineraalrijk, de nachten zijn er koel, en dat geeft compleet andere wijnen dan de rest van Sicilië.
De rode druif hier is Nerello Mascalese, vaak aangevuld met een klein aandeel Nerello Cappuccio. Het resultaat lijkt qua stijl verrassend vaak op Bourgondische Pinot Noir: bleek van kleur, hoog in zuur, met een fijne in plaats van een zware tannine. Aan de witte kant staat Carricante, scherp en mineralig, met het vermogen om jaren mee te gaan.
Wat wij op Sicilië zoeken
Wij zoeken makers die met dat eiland iets willen laten zien in plaats van gewoon volume draaien. Dat kan in het westen zijn, met Nero d'Avola of Grillo van een lage opbrengst, of op de Etna, waar de vulkaan het werk al voor een groot deel doet.
